Τι ύπουλο θέαμα εκτυλίσσεται εδώ: Στη μέση του φυσικού καταφυγίου καρστικού τοπίου γύψου κοντά στο Ührde/Osterode am Harz, το έδαφος ανατινάζεται και εκεί που προηγουμένως φύτρωναν ορχιδέες μελισσών και μοβ ορχιδέες, και έπαιζαν τρίτωνες με λοφίο και σαύρες της άμμου, τώρα δημιουργούνται βαθιά φαράγγια από εκτεθειμένους βράχους.
Η επέκταση της εξόρυξης δολομίτη στο Härkenstein, η οποία εγκρίθηκε το 2015 από την Κάτω Αρχή Διατήρησης της Φύσης του Göttingen και επικυρώθηκε από την BUND Westharz υπό την καθοδήγηση της Δρ. Friedhart Knolle και την NABU Osterode υπό την τότε πρόεδρό της Ursula Glock-Menger, δεν ήταν ένας ρεαλιστικός συμβιβασμός. Ήταν μια συνθηκολόγηση με πλήρη ισχύ - και μια καταστροφή για την τοπική προστασία της φύσης. Δεν υπήρξε καμία «υποστήριξη» ή «μετριασμός» εδώ. Εδώ, η περαιτέρω απώλεια ενός από τους πιο πολύτιμους καρστικούς οικοτόπους γύψου στα νότια βουνά Harz έγινε αποδεκτή.
Και στη συνέχεια, η μεταλλευτική εταιρεία Rump & Salzmann, θυγατρική της εταιρείας Knauf, αξίας 15 δισεκατομμυρίων ευρώ, ανεγείρει μια κομψά σχεδιασμένη πινακίδα και κατασκευάζει μια πλατφόρμα θέασης με παγκάκι. Από εκεί, μπορεί κανείς να θαυμάσει τη βιομηχανική εκμετάλλευση, ενώ το κείμενο υπονοεί ότι η εξόρυξη και η προστασία της φύσης συμβαδίζουν εδώ.
Αυτός είναι κυνισμός στην πιο αγνή του μορφή.
Αποκατάσταση σημαίνει επιστροφή των κατεστραμμένων οικοσυστημάτων σε μια σχεδόν φυσική κατάσταση, όσο το δυνατόν περισσότερο – αποκατάσταση των οικοτόπων, επιτρέποντας στα είδη να επιστρέψουν και διασφαλίζοντας τις οικολογικές λειτουργίες. Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι το αντίθετο: Πρώτον, το χιλιετιών παλιό καρστικό τοπίο με τα σπήλαια, τις καταβόθρες και τα εξειδικευμένα φυτά και ζώα θυσιάζεται στην εξόρυξη. Το θέαμα αυτής της καταστροφής στη συνέχεια αποκρύπτεται με ένα παγκάκι και μια γυαλιστερή πινακίδα, σαν η ίδια η καταστροφή να ήταν ήδη μέρος μιας υπεύθυνης ιδέας. Η πλατφόρμα δεν προσκαλεί σε αναστοχασμό για την απώλεια – προσκαλεί στην κατανάλωση της καταστροφής ως εμπειρίας τοπίου.
Η έννοια της προστασίας της φύσης καθίσταται εδώ παράλογη. Ένα φυσικό καταφύγιο που ανοίγεται για εξόρυξη πρώτων υλών και στη συνέχεια «ενισχύεται» με μέτρα δημοσίων σχέσεων δεν είναι πλέον φυσικό καταφύγιο. Είναι απλώς ένα φόντο. Ένα λατομείο που έχει κατεδαφιστεί και διαθέτει πλατφόρμα θέασης είναι ένα μνημείο ιεράρχησης προτεραιοτήτων: η οικονομία έναντι της προστασίας, η εικόνα έναντι της ουσίας.
Όποιος ισχυρίζεται ότι η «επαναφορά στην πολιτογράφηση» είναι εφικτή εδώ, χλευάζει την έννοια της διατήρησης της φύσης. Αυτή η κατηγορία πρέπει να γίνει αποδεκτή από όλους όσους κατέστησαν δυνατή την τρέχουσα αποψίλωση των δασών εξαρχής: την Κάτω Αρχή Διατήρησης της Φύσης του Γκέτινγκεν, την BUND Westharz (Φίλοι της Γης Γερμανίας, παράρτημα Δυτικού Χαρτζ) και την NABU Osterode (Ένωση Διατήρησης της Φύσης και της Βιοποικιλότητας) – όλοι θεσμοί που υποτίθεται ότι αισθάνονται δεσμευμένοι στη διατήρηση της φύσης.
Αντίθετα, η καταστροφή αισθητικοποιείται και πωλείται στον θεατή ως υπεύθυνη πράξη. Αυτό αποτελεί πράσινη πλύση στην πιο ριζοσπαστική της μορφή – και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο εύκολα μπορεί να υπονομευθεί η ιδέα της διατήρησης αν παρουσιαστεί με αρκετά ελκυστικό τρόπο.
