Συνέβη χωρίς πολλές φανφάρα: κομμάτι-κομμάτι, οι πινακίδες στο φυσικό καταφύγιο καρστικού τοπίου γύψου κοντά στο Ührde εξαφανίστηκαν, πινακίδες που, μεταξύ άλλων, απαγόρευαν στους επισκέπτες να ενοχλούν τα φυτά και τα ζώα ή να εγκαταλείπουν τα μονοπάτια - και εξίσου αθόρυβα, αντικαταστάθηκαν από την εξορυκτική εταιρεία Rump & Salzmann με πινακίδες που προειδοποιούσαν για πτώση κλαδιών.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί: Αυτή εξακολουθεί να είναι η ίδια περιοχή, δηλαδή το hotspot βιοποικιλότητας αριθμός 18, μέρος της πιο σημαντικής και πλούσιας σε είδη περιοχής γύψου καρστ στην Ευρώπη. Η μόνη διαφορά είναι ότι, προηγουμένως αυστηρά προστατευόμενη, η περιοχή μπορεί πλέον να αξιοποιηθεί, η οποία περιλαμβάνει όχι μόνο την υλοτομία αλλά και την αφαίρεση του επιφανειακού εδάφους και την εκτόξευση των βραχωδών σχηματισμών. Τελικά, το Härkenstein κοντά στο Ührde θα εξαφανιστεί, όπως και το Blossenberg με το μνημείο στην κορυφή του λόφου, από το οποίο μπορεί κανείς - προς το παρόν! - να απολαύσει ακόμα μια πανοραμική θέα σε όλη την περιοχή Osterode και μέχρι τα βουνά Harz.
Αυτή η οικολογική καταστροφή κατέστη δυνατή χάρη σε κρατικούς φορείς και σε εκείνους από τους οποίους θα περίμενε κανείς περισσότερη διορατικότητα: αξιωματούχους των ενώσεων προστασίας της φύσης BUND και NABU, δηλαδή τον Δρ. Friedhart Knolle από την BUND Westharz και την τότε πρόεδρο της NABU Osterode, Ursula Glock-Menger. Κατόπιν αιτήματος της μεταλλευτικής εταιρείας Rump & Salzmann, η Κρατική Υπηρεσία για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία στο Μπράουνσβαϊγκ ενέκρινε περαιτέρω μεταλλευτικές δραστηριότητες στο Härkenstein και το Blossenberg το 2014, και οι Knolle και Glock-Menger σφράγισαν την εκμετάλλευση αυτού του μοναδικού φυσικού περιβάλλοντος με τις υπογραφές τους στη λεγόμενη συμφωνία αποζημίωσης. Ήταν ακριβώς αυτή η συμφωνία αποζημίωσης που παρείχε την οικολογική βάση για την άδεια· νομιμοποίησε την περαιτέρω καταστροφή του τοπίου μέχρι το 2090 - μια περίοδο που εκτείνεται περίπου σε τρεις γενιές.
