Het is bekend dat vleermuizen geluiden uitzenden om hun omgeving te scannen. Zelfs wanneer duizenden van hen elke avond hun hol verlaten, botsen ze nog steeds niet in deze wirwar van geluiden, die ook wel een "cocktailparty-nachtmerrie" wordt genoemd. Tot nu toe hebben wetenschappers niet begrepen waarom dit zo is. Ze bestudeerden bijvoorbeeld hoe vleermuizen in groepen echoloceren. In het laboratorium observeerden de onderzoekers dat individuele vleermuizen in een kleine groep elk echoloceerden op een iets andere frequentie, wat in theorie de verstoring zou moeten verminderen. Maar was dat het antwoord op de vraag?
In de huidige studie verzamelden de wetenschappelijke teams onder leiding van de Universiteit van Tel Aviv gegevens van wilde vleermuizen die bij zonsondergang uit een grot tevoorschijn kwamen. Ze gebruikten een combinatie van echografie en sensorimotorische computermodellen, waardoor de onderzoekers de zintuiglijke wereld van de vleermuizen konden betreden terwijl de dieren zich door de grotopening wurmden en over het landschap vlogen om te foerageren.
Het team bestudeerde grote vale vleermuizen in de Israëlische Hulavallei. Gedurende twee jaar voorzagen ze tientallen vleermuizen van een zendertje met lichtgewicht zendertjes die elke seconde hun locatie registreerden. Sommige van deze zendertjes waren ook uitgerust met ultrasone microfoons die de akoestische scène vanuit het perspectief van de individuele vleermuizen registreerden. De gegevens werden elk jaar verzameld op dezelfde avond dat de vleermuizen werden gemerkt.
De gemerkte vleermuizen werden buiten de grot en in de opkomende kolonie vrijgelaten, wat betekent dat er geen echte gegevens beschikbaar zijn bij de opening van de grot wanneer de dichtheid het hoogst is. Het team vulde deze leemte op met een speciaal ontwikkeld computermodel dat het opduiken simuleerde. Het model verwerkte gegevens verzameld door de trackers en microfoons om de volledige gedragssequentie te reconstrueren vanaf de ingang van de grot tot het moment dat de vleermuizen twee kilometer door de vallei vlogen.
Het resulterende beeld was opmerkelijk. Bij het verlaten van de grot hoorden de vleermuizen een kakofonie van roepgeluiden, die 94 procent van hun echolocaties verstoorde. Binnen vijf seconden na hun vertrek verminderden de vleermuizen de echolocatie-interferentie echter aanzienlijk. Ze ondergingen ook twee belangrijke gedragsveranderingen: ten eerste bewogen ze zich weg van de dichte kern van de kolonie, terwijl ze de groepsstructuur behielden, en ten tweede zonden ze kortere, zwakkere roepgeluiden uit met een hogere frequentie.
De onderzoekers vermoedden dat de vleermuizen de verstoring zouden verminderen door snel uit de grot te vertrekken. Maar waarom stemmen de vleermuizen hun echolocatie af op een hogere frequentie? Zouden meer roepgeluiden de verstoring en daarmee het risico op een botsing niet alleen maar vergroten? Om dit resultaat te begrijpen, moesten de auteurs de scène vanuit het perspectief van een vleermuis bekijken.
Vleermuizen passen hun echolocatie aan om gedetailleerde informatie over hun buren te verkrijgen. Deze strategie helpt hen uiteindelijk om succesvol te manoeuvreren en botsingen te voorkomen.
oorspronkelijke publicatie
Boordopnames onthullen hoe vleermuizen zich bewegen onder zware akoestische interferentie | PNAS
Lees ook
Vleermuizen en hun cognitieve prestaties: nieuwe onderzoeksresultaten | Pugnalom
Windturbines belemmeren de toegang van vleermuizen tot waterlichamen in landbouwgebieden | Pugnalom
